ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ

Σε μία εποχή όπου οι οθόνες αποτελούν την κύρια πηγή ψυχαγωγίας, ενημέρωσης και μίας επίπλαστης κοινωνικοποίησης, ολοένα και περισσότερα παιδιά καταφεύγουν σε αυτές για να γεμίσουν το χρόνο τους, να καλύψουν συναισθηματικά κενά και να διασκεδάσουν τις ανησυχίες που έχουν. 

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα βιντεοπαιχνίδια, έχουν καταστεί οι μεγαλύτεροι «ανταγωνιστές» των γονιών, δεδομένης της αδιάκοπης ροής ερεθισμάτων, που υπόσχονται στα παιδιά άμεση ικανοποίηση και συνεχή ευχαρίστηση. Παράλληλα, η πίεση από τους φίλους και το σχολικό περιβάλλον ενισχύει το επιχείρημα που θέλει όλη την παρέα «on line» και καταλήγει σε οπισθοχώρηση των γονιών χάριν συμμόρφωσης με το κυρίαρχο ρεύμα. Μέσα στο τοπίο αυτό η αλήθεια είναι μία: τα παιδιά δεν είναι εθισμένα στις οθόνες, αλλά διψασμένα για σύνδεση. Και εμείς, ως γονείς, έχουμε τη δύναμη να προσφέρουμε εναλλακτικές που δεν παραπέμπουν σε τιμωρίες, αλλά σε προσκλήσεις για ουσιαστική επαφή, δημιουργικότητα και ασφάλεια. 

πολλές φορές οι οθόνες γίνονται καταφύγιο από άγχος, μοναξιά, πίεση ή έλλειψη σταθερών στιγμών σύνδεσης στο σπίτι.

Όσο χάνεται η επαφή ενός παιδιού με το σπίτι, τόσο ενισχύεται η εξάρτησή του από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Πίσω από κάθε δύσκολη και αντιδραστική συμπεριφορά κρύβεται ένα ανεκπλήρωτο συναίσθημα.

Τα παιδιά χρειάζονται γονείς παρόντες, διαθέσιμους και σταθερούς. Χρειάζονται γονείς να τα δουν, να τα ακούσουν και να τα ρυθμίσουν συναισθηματικά. Όταν η σύνδεση αυτή εδραιωθεί, η χρήση της οθόνης μειώνεται σταδιακά – όχι επειδή επιβάλλουμε όρια – αλλά επειδή τα παιδιά βρίσκουν κάτι πιο ουσιαστικό: εμάς. Επομένως η λύση δεν βρίσκεται στην απαγόρευση, αλλά στην προσφορά.